Reaktancja indukcyjna

01 Definicja

Reaktancja indukcyjna

ang. Inductive reactance. Opór, jaki cewka stawia prądowi przemiennemu; rośnie liniowo z częstotliwością.

• Postać podstawowa:
$$X_L = \omega L = 2\pi f L$$
• Postać zespolona (impedancja cewki):
$$\underline{Z}_L = jX_L = j\omega L$$
• Relacja napięcie–prąd (różniczkowa):
$$u_L(t) = L\,\frac{di}{dt}$$

Przekształcenia: $L = \dfrac{X_L}{\omega} = \dfrac{X_L}{2\pi f}$ ; $\; f = \dfrac{X_L}{2\pi L}$ ; $\; \omega = \dfrac{X_L}{L}$

Przykład: $L=10$ mH, $f=50$ Hz → $X_L = 2\pi\cdot50\cdot0{,}01 \approx 3{,}14\ \Omega$.

Zmienne: $X_L$ — reaktancja indukcyjna [Ω]; $\omega = 2\pi f$ — pulsacja [rad/s]; $f$ — częstotliwość [Hz]; $L$ — indukcyjność [H]. Prąd opóźnia się względem napięcia o 90°.

02 Etymologia

Warianty: Inductive reactance

03 Powiązane